خلاصه اينكه رسول خدا صلَّى الله عليه و آله قلبا از دنيا اعراض كرد ، و ذكر دنيا را در نفس خود محو نمود ، تا جايى كه دوست داشت زينتهاى دنيا از نظرش پنهان باشد ، تا اينكه لباسهاى فاخر آن بر تن نكند ، و دنيا را خانه هميشگى براى خود نبيند ، و اميد اقامت در آن نداشته باشد ، پس بكلَّى دنيا را از دل خارج كرد و ياد آن را از قلب بيرون نمود و از نظر پنهان ساخت . آرى چنين است اگر كسى از چيزى بدش بيايد دوست ندارد به آن چيز نگاه كند ، و حتّى دوست ندارد كسى از او اسمى بميان بياورد . و البتّه در روش زندگى رسول خدا صلَّى الله عليه و آله چيزى است كه ترا به بديهاى دنيا دلالت كند . آن حضرت با أهل بيت خود شكم سير از غذا نخورد ، و خود را از زخارف دنيا دور ساخت ، پس بايد فكر كرد كه آيا خدا رسولش را گرامى داشته ، و يا او را كوچك شمرده است ؟ اگر گفته شود خدا رسولش را خوار كرده بهتان بزرگى زده و دروغ به خدا بسته است ، و اگر گفته شود خدا رسولش را گرامى داشته است ، بايد دانست كه ديگران را خوار شمرده و آنان را مشغول دنيا نموده است ولى از نزديكترين مردمان به خود دنيا را دور كرده است . پس بايد از « محمّد صلَّى الله عليه و آله » پيروى كرد و دنبال نشانه او رفت ، و قدم بجاى قدم وى نهاد ، و الَّا از تباه شدن و هلاكت ايمن نخواهد بود ، زيرا خداى متعال « محمّد صلَّى الله عليه و آله » را خاتم پيامبران و مژده دهنده و بيمكننده قرار داده ، با شكم گرسنه از دنيا رفت و با دل سالم وارد آخرت گرديد ، سنگى به روى سنگ نگذاشت و بنائى نكرد تا اينكه زندگى خود را بسر رسانيد و دعوت پروردگارش را اجابت نمود . پس چه بسيار بزرگ است احسان خدا در بارهء ما كه نعمت وجود رسولش را بما عطا فرمود ، و او را پيشواى ما قرار داد كه ما نيز از وى پيروى كرده و از روش زندگانيش تبعيت نموده و قدم بجاى قدم حضرتش بنهيم . . . » و در « مكارم » از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : من دوست